Historia: Miasto szczęścia

Wejście do miasta szczęścia
Kilka tygodni temu pisałem o południowoamerykańskich miastach szczęścia (przeczytaj artykuł). Pomysł uczynienia szczęśliwości obywateli kluczem rządzenia jest jednak dużo starszy.

W 1553 r. Francesco Patrizi publikuje swoją rozprawę "Miasto szczęścia" (La Città felice) - platońską utopię o mieście doskonałym. Według naszych standardów publikacja ta jest bardzo politycznie niepoprawna.
Platońskie pomysły
Nie zawiera jednak elementów eugeniki, jak np. podobna w duchu praca "Miasto słońca" (La città del sole) Tommaso Campanella z 1602 r. Gdzie budowa "poprawnego" społeczeństwa była warunkiem jego zadowolenia.

Francesco Patrizi - przez Chorwatów nazywany Frane Petrić - był filozofem i naukowcem aktywnym w Republice Weneckiej. Otrzymał wykształcenie w nurcie nauk Arystotelesa po czym zwrócił się w stronę bardziej idealistycznych koncepcji Platona.

Prawo do szczęścia
W "Mieście szczęścia" widoczne są wpływy obu ojców filozofii. Mieszkańcami utopijnego miasta Patriziego są rolnicy, rzemieślnicy i kupcy. Te trzy grupy nie mają jednak prawa do szczęścia, gdyż ich praca jest zbyt ciężka. Do niego mają jedynie prawo wojownicy, urzędnicy (magistrati) oraz kapłani.

Według Chorwata szczęście wynika głównie ze szlachetności oraz wolności od zmartwień materialnych. Tutaj trzeba przyznać, że od blisko pięciu wieków nic się nie zmieniło. Wyzwaniem jest jednak stworzenie "La Città felice" dla wszystkich klas społecznych.

Wstęp do "La Città felice"

Angielskie tłumaczenie "La Città felice"